Początek diagnozowania stanu tarczycy stanowi pomiar TSH, hormonu z przysadki mózgowej, który reguluje działanie tego gruczołu. To badanie jest najbardziej wrażliwe na wykrywanie różnych stanów tarczycy, zarówno tych z objawami, jak i bezobjawowych. Zmiany poziomu TSH często pojawiają się przed zmianami poziomów hormonów tarczycowych, co umożliwia wczesne rozpoznanie problemów z nadczynnością lub niedoczynnością.
Hormony Tarczycy: fT3 i fT4
Dodatkowo do TSH, mierzy się również poziomy fT3 i fT4 – wolnych hormonów tarczycy. Wzrost ich stężenia wskazuje na nadczynność, podczas gdy spadek na niedoczynność tarczycy.
Autoprzeciwciała: Wskaźniki autoimmunologicznych problemów
Do zrozumienia przyczyn zaburzeń tarczycy wykorzystuje się badanie poziomu autoprzeciwciał, takich jak anty-TPO, anty-TG i TRAb. Wysokie stężenie anty-TPO jest charakterystyczne dla choroby Hashimoto. Badanie TRAb pomaga odróżnić chorobę Gravesa-Basedowa od innych stanów z nadczynnością. Podwyższone przeciwciała przeciw tyreoglobulinie (anty-TG) mogą wskazywać na różne problemy tarczycy, w tym na zapalenia czy niedobór jodu.